Ritmin Kaybettiği Anlar ve Filtresiz Bir Kahve Telvesi

İstanbul’un bu sabah sisi, sanki şehrin tüm aceleciliğini de içine çekmişti. Perdenin ardından buharla karışan gri tonlar, bana dünyanın büyük bir nefes alış verişini hatırlattı; ağır, yavaş ve kaçınılmaz. Bir grafiker olarak benim için her sabah, bir taslağın üzerine düşen ilk ışık gibi. Bir başlangıç, bir denge kurma çabası. Ama bazen bu sabahlar, başlangıçtan çok, bir duruşla geliyor.

Son günlerde hayat, o en sevdiğim analog fotoğraf makinemin diyafram ayarı gibi geldi bana. Hiçbir an mükemmel kadrajda olmuyor; ya çok keskin, ya da her şeyi yutacak kadar yumuşak. Hayatın bu belirsizliği üzerine düşünmeye başladım. Herkesin bir temposu var neden? Bazıları koşarak devam ediyor, varış noktasına odaklanmış bir tren gibi. Bazıları ise benim gibi, pencereden akıp giden buharı izleyerek, gelip geçişteki güzelliği yakalamaya çalışıyor.

Küçük Ritüellerin Büyük Yankıları

Benim için bu ritim dediğimiz şey, çoğunlukla küçük anların birikimi. Oysa bu küçük anların neden bu kadar büyük bir ağırlığı olduğunu bilmiyorum. Birkaç hafta önce eski plak çalarken bu duruma takıldım. Plaktaki o hafif cızırtı, bu kayıp zamanın, bu mükemmeliyetçi olmayan sesin, sanki hayatımızın bütün gerçeğiymiş gibi geldi kulağıma. Kusursuz bir kayıt yok; her çekme, her çatlama, o anın yaşandığını kanıtlayan bir delil.

Günlük hayatın bu küçük, dokunulmamış kenarları beni en çok düşündüren oluyor. Örneğin, sabah kahvesi. Sabahın erken saatlerinde çekilen o filtre kahve; ilk kokusuyla bile tüm günün hüznünü taşıyor. Bazen o mükemmel köpüğü beklemek yerine, sadece tortunun dibine çöken o koyu rengi izlemek istiyorum. O tortu, gün içinde üzerimizden geçtiğimiz ve belki de farkında olmadan bıraktığımız tüm o acele edilmiş düşüncelerin somut hali gibi.

Burada bir ayrım var sanırım. Hızla ilerleyen hikayeler ve durup dinleyen gözlemler. Eğer sadece ileriye doğru koşmaya odaklanırsan, ayaklarının altındaki toprakla aranızdaki o ince bağı koparırsın. Sen o bağı koparmadığın sürece, her adımın bir hikayesi vardır. Bir türlü anlamlandıramadığım bu benim için bir tür direnç hali gibi geliyor.

Gözlemcinin Sessizliği

Belki de bu melankoli, bir tür türküdür. Yaşananların hüznü değil, onların sadece orada bulunmasının ağırlığıdır. Bu ağırlık, neye benziyor biliyor musun? Bir vitrinde sergilenmiş, üzerindeki tozla birlikte gelmiş, ama yine de görülmeye değer bir eski fotoğraf karesine.

Bazen en büyük eylem, hiçbir şey yapmamaktır. Sadece oturup, şehrin uğultusunu dinlemek; o uğultunun bazen bir şarkıya dönüşüp dönüşmeyeceğini beklemek. Tıpkı bu kağıt üzerindeki mürekkebin, sayfaya kendini bırakması gibi. O kağıt, benim için sadece bir yüzey değil; bu geçişin, bu sessiz konuşmanın kaydıdır. Ve bu sessizlik, bazen en yüksek sesli cevaptır.