---
title: "Kaybettiğimi Sandığım O Beyaz Sayfalar"
description: "İstanbul'un bu nemli, eski eşiğinde otururken bazen düşündüğüm var ya... Oysa ben her zaman bir anlatı bütünlüğü arayan bir ruhum. Her şeyi bir yere oturtma…"
date: 2026-11-15T02:35:06Z
updated: 2026-11-15T02:35:06Z
author: "Leyla Sancar"
site: "Mürekkep İzleri Üzerine"
language: "tr"
tags: ["rastgelelik", "hafıza", "melankoli", "istanbul"]
url: "https://geceninvekalemi.nasilalinir.com/kaybettigimi-sandigim-o-beyaz-sayfalar"
---

# Kaybettiğimi Sandığım O Beyaz Sayfalar

İstanbul'un bu nemli, eski eşiğinde otururken bazen düşündüğüm var ya... Oysa ben her zaman bir anlatı bütünlüğü arayan bir ruhum. Her şeyi bir yere oturtma, bir kâğıda dökme zorunluluğu benimle birlikte gelir. Sanki bütün hayatımın, bütün gözlemimin, kusursuz bir kompozisyon olması gerektiği o yanılgısı. Ta ki o an gelene kadar.

Bu serideki bazı yazılar, o beklenmedik tesadüflere, o 'yanlışlıkla' yakalanan karelere dairdi. Sanki evren, benim bilinçaltımın bir yansımasıymış gibiydi. Ancak son zamanlarda, bu 'tesadüfler'in aslında benim bilinçli bir çabamın ürünü olduğunu fark ediyorum. Ve bu farkındalık, tuhaf bir hüzünle karışık bir tür kabulleniş getiriyor.

Her şey bir yere ait olmalı diye uğraşıyorum. Eski plakların o kusursuz birbiriyle dans eden ses katmanları gibi. Bir desen, bir ritim, bir anlatı akışı... Eğer bir şey bu akışa uymuyorsa, eğer o mükemmel kadrajı kaçırdıysam ya da düşünce bir anda dağıldıysa, onu çöpe atmaya eğilimliyim. Bu, yaratıcılığın en büyük düşmanı olabilir sanırım: **kendi mükemmeliyetçiliğimiz.**

Geçenlerde, sanki bir film çekiyormuşum gibiydi bu süreç. Bir başlangıç, bir gerilim yükselişi ve sonra o kritik nokta: Her şeyin hizalanması gereken an. Oysa hayat, o kusursuz hizalanma anında durmuyor. O anlarda, bütün o ince ayrıntılar, o ruh halindeki o ince çatlaklar, kağıda aktarılamayan, sadece içimde biriken o yoğun melankoli oluyor.

## Kusurlar Üzerine Bir İtiraf

Sanırım benim en büyük yanılgım, bütün parçaların birbiriyle konuşmak zorunda olduğuna dair olan inancım. Sanki bir resimdeki her noktanın, bütün tabloyu açıklayacak bir nedeni olmalı. Oysa bazen, en güçlü imgeler, en az açıklananlardır. Tıpkı o eski fotoğraf makinesinin de bazen verdiği, pozlama hatalarıyla birlikte ortaya çıkan o beklenmedik gölgeler gibi. Onlar, bilinçli kontrolün ötesinde doğan, ruhun kendi kendine yarattığı bir ses kaydı.

Bu sefer, o kaosu yargılamak yerine dinlemeyi öğrendim. O 'kaçırılmış' anlar, o bütünlüğe uymayan cümleler, benim için artık birer hata değil. Onlar, o uzun, uğultulu bekleyişin ardından gelen, ruhun derininden gelen o uzun nefes.

Bu yazılar belki de hâlâ bir örgü gibi görünmeye çalışacak, bir nevi bilinçli bir mimari gibi. Ama bazen, mürekkebin kağıda bıraktığı o dağılmışlığı, o kontrolsüz damlayı kabul etmek... İşte orada, belki de en doğal ve en doğru olanı buluyorum. Ve bu kabul, en büyük huzur kaynağım oluyor. Acele etmeyen, sadece var olan o anın ağırlığını hissetmek... İşte benim en yeni dersim bu.