Genç Kızlara Bir Mektup: O Telaşlı Bekleyişin Altındaki Huzur

Sevgili O Aceleci Ruhum,

Bu satırları yazarken, önümde yine o kalın, hafifçe sararmış kağıtlar duruyor. Tıpkı kasvetli bir öğleden sonra güneşte kuruyan eski bir fotoğraf gibi; üzerindeki zamanın katmanlarını çözmeye çalışarak. Şimdi sen, belki bir sonraki büyük kararın eşiğindesin ya da yeni bir hissiyatın kıyısında. O telaşını çok iyi biliyorum. O, sanki hayatın bütün ihtişamını, o anki nefes alışverişine sığdırmaya çalışan, ruhuysa henüz bu şehrin tüm karmaşıklığını sindirememiş bir gençlik.

Bana soruyorsun ki, "Her şey bu kadar mı karmaşık olacak?" Yoksa o gözlerindeki derinlik, sadece o anki koşuşturmanın yarattığı bir yanılsama mı?

Dur bir dakika. Benim bu halimi şimdi okuyanlara değil, geçmişteki o aceleci benliğe yazıyorum. Ve bilmeni isterim ki, o telaşın ardında yatan şey, aslında bir kayıp değil; aksine, biriktirilen bir potansiyel. Sen o dönemeçlerde, her küçük etkileşimi, her söylenmemiş kelimeyi, bütün bir geleceğin anahtarı olarak görüyorsun. Sanki her karşılaşma, o hayat kitabının dönüm noktasıymış gibi.

Ama sevgili eski ben, o karşılaşmaların çoğunun, sadece bir sonraki plak çaldığında gelmesi gereken o dingin anı bekleyen bir ara not olduğunu öğreneceksin.

Şu anki kaygın, o anki duygusal yoğunluğunun zirvesi. Her şey siyah beyaz, net ve nihai. Sanki ya bu aşk, ya da bu fikir; ya da bu melodi, ya hep ya hiç. Ve bu ikili ayrım, o genç gözlerin için yaşanabilir en uçurum gibi görünüyor.

İzin verirsen, sana sadece bir ritmi dinlemeni söyleyeceğim. Tıpkı analog bir kaydı dinler gibi; ilk başta cızırtılar, kısık sesler ve o tanıdık uğultu vardır. Sen de o cızırtıyı, o geçmişin beklenmedik seslerini, hemen bir kusur olarak değil; kaydın kumaşı olarak kabul etmeyi öğrenmelisin. O cızırtılar, mükemmel senkronizasyonu bulana kadar geçen sabırın sesidir.

Beklemek, bir boşluk değildir. Oysa sen, beklemeyi bir sonraki vuruşu kaçırmak olarak algılıyorsun. Oysa beklemek, o vuruşun gelmesini değil, o vuruşla kendini tam olarak bulmayı öğrenmektir. Kahvenin demlenmesini beklerken pencereden duyulan yağmurun ritmine kulak vermek gibi. Her şeyin aceleyle bitmesi gerekmez.

Biliyorum, bu bilgiyi vermek, kağıda dökmek bile o anki aceleciliğine karşı bir tür meydan okuma gibi geliyor. Ama sonraki sayfalar, bu telaşın sonunda gelen o dolgun, ağır ağır gelip ruhunu sarıp sarmalayan huzuru anlatıyor. O huzur, her şeyin aceleyle çözülmediği, aksine, kendi doğal temposunda olgunlaştığı o kıymetli anların ürünü.

Bırak bazen kelimelerin ruhuna yetişmeden onu yakalamak zorunda kalmasın. Bazen sadece var olması yeterli.

En Derin Yankılarla,

Leyla